#7 Als het leven gebeurt

Want hoe hou je vast aan je plannen? Hoe hou je richting als het leven ondertussen gewoon gebeurt?

Ik ben runesbarn.nl gestart om mijn gedachten op te schrijven. Maar de afgelopen tijd gebeurde er zoveel dat het gewoon niet bij te houden was met de digitale pen. Tegelijk merk ik wel dat ik het fijn vind om mijn gedachten op te schrijven. Om het enigszins te ordenen. En om richting te houden; die stip op de horizon te blijven zien.

Het is ook niet zo dat we de afgelopen tijd niet bezig zijn geweest met Runes Barn. Integendeel. Er gebeurt juist veel.

“Hoe hou je richting als het leven ondertussen gewoon gebeurt?”

De eerste gespreken over de schuur

Zo hebben we gesprekken gehad met de buurvrouw en haar zoon over de situatie rondom de schuur en haar tuin die tegen de schuur leunt. We hebben verschillende opties besproken.

Er kan een keerwand geplaatst worden of de hele berg zand kan weggehaald worden. Daar wil ik later, als het allemaal wat concreter wordt, dieper op ingaan. Maar we hebben een fijn gevoel overgehouden aan het gesprek en gaan er vanuit dat we hoe dan ook tot een oplossing komen waar we beide tevreden mee zijn.

Daarnaast zijn we een klein onderzoekje gestart in de buurt.

Een klein onderzoek in de buurt

Wij wonen aan de rand van het dorp. Dat zorgt ervoor dat we dichtbij de natuur zitten en veel ruimte hebben. Maar we liggen ook aan een weg in een buitenbocht. En als mensen onze straat inslaan, lijkt het soms alsof ze dat moment aangrijpen om flink gas te geven.

Sinds ik bij Rune ben ingetrokken, is me dat altijd al opgevallen. En omdat het huis ook (nog) niet optimaal geïsoleerd is, hoor je dat gewoon wat beter.

Ik liep al langer rond met het idee dat we daar iets mee moesten. Niet alleen vanwege de geluidsoverlast, maar ook voor de veiligheid in de straat.

We besluiten om een snelheidsonderzoek aan te vragen bij de gemeente. Maar toen dacht ik: wij kunnen dat wel zo ervaren maar hoe kijkt de buurt daar eigenlijk tegenaan?

Dus heb ik een Google Forms-vragenlijst gemaakt. Daar hebben we een QR-code aan toegevoegd, een simpel briefje gemaakt en tijdens een avondwandeling bij mensen in de brievenbus gestopt. Met een heel simpele vraag: wij ervaren dit zo, hoe ervaar jij dat?

Uiteindelijk hebben we 24 reacties ontvangen. Met die reacties hebben we een verzoek ingediend bij de gemeente.

Dat is natuurlijk vooral prettig voor onszelf en de buurt maar uiteindelijk ook voor de B&B. Als de straat wat rustiger wordt, draagt dat daar ook aan bij. Voor de leefbaarheid van de straat zou het mooi zijn als de straat wat veiliger wordt gemaakt.

Daarnaast was het ook gewoon een leuke manier om wat meer contact te maken met de buurt. Verschillende bewoners vragen ernaar als we hen tegenkomen, of geven complimenten. Extra mooi dat ons initiatief zo gesteund wordt.

De reacties waren overwegend positief en mensen zijn benieuwd of het iets in gang gaat zetten.

Dat voelt prettig. Zeker met het oog op het feit dat we straks plannen hebben met de schuur.

Hoe ziet onze ideale dag eruit?

Daarnaast hebben we een tijd geleden een online gesprek gehad met Priscilla van Natuurhuisjes Westerwolde in Groningen. Op mijn verjaardag dit jaar heeft Rune mij een overnachtig daar cadeau gedaan.

Priscilla is bezig met het ontwikkelen van cursussen voor B&B-eigenaren. Op dit moment vooral voor mensen die al een B&B hebben. We hadden gewoon een leuke klik en ze vroeg of we interesse hadden om eens te sparren. Om te vertellen waar we staan en ervaringen uit te wisselen.

Uiteindelijk hebben we bijna twee uur met elkaar gekletst. Er kwam van alles voorbij. Over gasten, over de B&B, over hoe wij het voor ons zien, welke keuzes we zouden kunnen maken en hoe andere mensen dat aanpakken.

Maar wat me het meest is bijgebleven, was iets heel anders.

Priscilla zei: denk ook na over hoe je je dag wilt indelen.

Want veel van onze gesprekken gaan natuurlijk over de B&B. Over hoe we gasten willen ontvangen. Welke gasten we willen ontvangen. Of we één verblijf willen maken of misschien twee. Dat soort dingen.

Maar zij zei eigenlijk: denk ook na over hoe jouw ideale dag eruitziet.

Ik merk dat dit in mijn hoofd blijft rondgaan, vooral op de momenten dat we bezig zijn met het uitschrijven van ons plan voor Runes Barn.

Ik wilde over ons gesprek met Priscilla eigenlijk ook nog een aparte blog over schrijven. Maar door alles wat er gebeurde, kwam het daar niet van.

Misschien is dat ook wel één van de redenen dat ik nu toch weer achter mijn laptop ben gekropen.

“Denk ook na over hoe jouw ideale dag eruitziet.”

Deze fase vastleggen op beeld

In de tussentijd hebben we ook Chris, de Hoogtefotograaf, uitgenodigd om bij ons beelden te schieten met zijn drones.

Dat is natuurlijk een investering. Maar eentje die we (vooral ik haha) heel graag wilde doen. Vooral om het voor onszelf levend te houden. Om te zien wat deze plek nu is. Om vast te leggen waar we nu staan.

Bij die beelden hoort ook een interview van ongeveer twintig minuten. Samen willen we via Instagram stap voor stap delen wat dit eigenlijk voor plek is. Hoe het ontstaan is. Waar we nu staan en waar we naartoe willen.

https://youtu.be/-cXJzNAZDoU?si=Ab0qu1A99zlKitiz

Voor ons is het pure documentatie van alles wat er nu gebeurt. Hopelijk kunnen we over een paar jaar terugkijken en zeggen: kijk, toen stonden we daar en nu staan we hier.

En misschien staat er dan een B&B.

Maar ook als het anders loopt, is dat onderdeel van het verhaal. Want je weet niet wat er gebeurt... als het leven gebeurt.

“Maar ook als het anders loopt, is dat onderdeel van ons verhaal.”

Meer dan een oude schuur

Wat voor ons in ieder geval vaststaat, is dat we een mooie plek willen creëren waarbij we Runes barn in ere herstellen.

Want hoe meer we over de geschiedenis ontdekken, hoe bijzonderder ik het vind.

Via de heemkundige vereniging hebben we boeken gekregen over de geschiedenis van Neer. Om meer te ontdekken over de schuur die rond 1920 gebouwd werd.

Zo heeft de schuur de oorlog overleefd. Ze is gebruikt als opslagruimte voor tuinbouwmaterialen. En vlak na de oorlog heeft ze zelfs dienst gedaan als tijdelijk leslokaal.

Via een goede vriendin van Rune’s moeder kregen we ook een boek over de meisjesschool. Daar staat een foto van de schuur in, omdat deze een tijd als leslokaal heeft gefungeerd.

Dat zijn van die dingen die je niet weet als je langs de schuur loopt. Dan denk je misschien: het is gewoon een schuur. Een doorn in het oog.. beetje triest zelfs.

Maar voor ons voelt dat inmiddels anders.

Het is een schuur die al meer dan honderd jaar op deze plek staat. Met een geschiedenis die we steeds verder aan het ontdekken zijn.

En juist daarom vinden we het mooi om ook dit stukje van het proces vast te leggen.

“Dat zijn van die dingen die je niet weet als je langs de schuur loopt.”

De volgende stap met de buurvrouw

Ondertussen staan we op het punt om weer contact op te nemen met de buurvrouw. We willen graag weten hoe zij inmiddels naar de situatie kijkt, of ze nog vragen heeft over de mogelijke oplossingen rondom de schuur en haar tuin, en of we samen kunnen kijken welke vervolgstap logisch is.

Want zodra daar meer duidelijkheid over komt, kunnen we serieus gaan kijken wat we nodig hebben om de aanpassingen door te voeren.

Mocht je het leuk vinden om dat proces te volgen, dan kan dat natuurlijk via dit blog maar ook via Instagram.

En heb je vragen, ideeën of wil je gewoon reageren, stuur vooral een berichtje of laat een reactie achter. Dat vinden we leuk!

Voor nu; tot snel weer.

Sneller dan de vorige keer. 😉