#2 Waar begin je als je het zeker weet?

Over een gesprek dat onze droom minder vrijblijvend maakte en de eerste stap zonder plan.

Dat weekend in Groningen was geen begin van twijfel. Het was een bevestiging.

We wisten het daar al. Op dat moment, toen we op het bed neerploften en elkaar aankeken. Geen idee hoe of wat maar wel allebei hetzelfde gevoel. Dit is wat we willen. Dat hoeft niet meer onderzocht te worden.

Wat daarna overbleef, was een andere vraag. Geen of maar waar beginnen we?

Te vroeg is soms precies op tijd

We hadden eerder al eens een verkennend gesprek bij Alpina Roerdalen, met mijn ‘oude’ baas. Dat gesprek was vooral financieel ingestoken en eerlijk is eerlijk: super waardevol en interessant. We spraken toen over een garage, een schuur, wat aanbouwen. Het plan dat we op dat moment voor ogen hadden, was vrij praktisch. Eerst zorgen dat Rune een nieuwe ruimte zou krijgen voor zijn onderneming, Rune Designs. Dan zou de schuur leegkomen en die zouden we vervolgens kunnen verbouwen. Het voelde logisch.

Maar achteraf gezien waren we toen gewoon nog te vroeg. Niet omdat het idee slecht was maar omdat het niet écht paste bij wat we voelden. We waren bezig met cijfers en constructies, terwijl het verhaal erachter nog niet klopte. Of beter gezegd: nog niet van ons was. Dus hebben we het laten liggen. Niet als bewuste keuze, het liep gewoon zo. En nu, terugkijkend, voelt dat niet als uitstel maar als bevestiging: dit was het nét niet.

Serieuzer dan een idee

Na Groningen voelde het anders. Niet ineens concreet maar wel serieuzer. Alsof het idee niet meer weg zou gaan. We wilden het klein houden. Geen groot traject, geen druk. En zo kwamen we al snel uit bij Dorthe, de zus van Rune.

Deze foto is eerder gemaakt voor de zaak van Dorthe. In de werkplaats van Rune nu en onze B&B-droom in wording.

Zij runt een financieel adviesbedrijf maar vooral: ze kijkt scherp en eerlijk. Ze is niet iemand die met je meepraat omdat het gezellig is. Ze zegt ook wanneer iets niet klopt. En misschien juist omdat het familie is, voelt het laagdrempelig. We konden gewoon zeggen: dit speelt, we weten het nog niet, wil je eens meekijken?

"Gas of remmen; dat is mijn rol"

Verschillend en juist daarom sterk

Wat daarbij meespeelt, en wat in zo’n gesprek ineens heel zichtbaar wordt, is hoe verschillend Rune en ik op sommige gebieden zijn. We zijn allebei creatief. En ja, ook allebei een beetje chaotisch. Maar waar Rune van het doorpakken is, ben ik degene die nog even wilt checken. Nog een keer nadenkt. Nog een laagje toevoegt.

Dat botst soms. Of we begrijpen elkaar niet meteen. Rune voelt vaak al: dit is het. Zijn doorpakmentaliteit zorgt er ook voor dat hij gewoon dingen gedaan krijgt. Terwijl ik dan nog bezig ben met de vragen eromheen. En andersom kan mijn overdenken voor hem voelen als vertraging, terwijl het voor mij juist voelt als zorgvuldigheid.

De druk mocht eraf

Dorthe begon het gesprek rustig. Ze zei dat we niets hoefden te beslissen. Dat het vooral ging om kijken. Om serieus nemen wat er is, zonder het meteen vast te zetten. Dat gaf ontspanning. Alsof de druk eraf mocht.

Deze B&B-droom loopt al langer met Rune mee. Niet als plan maar als gevoel. Iets bouwen. Iets maken dat van hem is, dat hij kan delen met anderen.

Voor mij is het anders gegroeid. Ik ben er langzaam in mee bewogen. Door gesprekken, door te zien hoe Rune zijn eigen onderneming is gestart en hoeveel plezier hij beleeft aan het werken aan projecten voor zijn Rune Designs-klanten.

En ergens onderweg merkte ik dat het mij óók raakt, maar vanuit een andere plek. Niet zozeer het bouwen zelf, maar het leven eromheen. Hoe je je dagen indeelt. Hoe je meer zelf aan het stuur zit. Het zorgen, het mensen naar de zin maken, het nadenken over hoe je iets neerzet en vertelt. En vooral het idee dat ik dit samen met Rune kan doen; daar word ik (nog 😉) verrassend blij van.

Vrijheid vraagt richting

Vrijheid kwam vanzelf ter sprake. Vrijheid klinkt natuurlijk fantastisch maar als je er geen richting aan geeft, blijft het vaag. Zeker als je creatief bent en snel nieuwe ideeën hebt. Dat werd heel nuchter benoemd. Niet als waarschuwing, meer als iets wat je gewoon serieus moet nemen.

“Je moet realistische doelen zetten maar er ook een beetje irrealistisch mee omgaan als het niet lukt.”

Wat ik prettig vond, was dat niets werd weggepoetst. Het verlangen mocht er zijn. Het gevoel. Maar ook de realiteit. De vragen over haalbaarheid, risico’s, geld. Er werd niets gladgestreken. Geen conclusie getrokken. Gewoon alles op tafel.

Niet hoeveel kamers maar wat iemand voelt

We merkten hoe snel we zelf richting de vorm gingen. Naar bouwen, aantallen, indeling. En elke keer kwamen we weer terug bij dezelfde vraag: wat moet deze plek eigenlijk zijn? Voor wie? Niet hoeveel kamers maar wat iemand hier moet voelen. Rust kwam steeds terug. Aandacht. En ook gewoon eerlijk: Midden-Limburg is geen Groningen. Dat hoeft ook niet maar het is wel iets om rekening mee te houden.

“Als je geen doel hebt… als ondernemer ga je meteen nat.”

De ijsjesmetafoor die bleef hangen

Het meest helpende moment kwam toen Dorthe ineens begon over ijsjes. IJsjes? Ja, lekker hè! Haha. Een Magnum, een Cornetto en een Raket.

De droom zonder rem.

De realistische variant.

En het minimale beginpunt.

Niet om nu te kiezen maar om ruimte te maken. Om te zien dat het niet allemaal tegelijk hoeft. Dat je mag onderscheiden wat nodig is en wat later misschien mag.

Eerst richting, daarna de euro’s

Geld kwam zeker voorbij maar niet als vertrekpunt. Het gesprek draaide het juist om. Eerst moest er helderheid komen: waarom en wat willen we eigenlijk opzetten, hoe moet het eruitzien, waar werken we naartoe? Pas daarna volgt het geld. Zoals werd gezegd: maak eerst een plan, werk het uit en kom daarna met de euro’s want pas dan wordt het echt inzichtelijk.

“Wordt het tastbaar, dan heb je iets voor ogen. Dan heb je die stip op de horizon.”

Die volgorde voelt logisch. Niet meteen rekenen maar eerst woorden geven aan de droom en hem tastbaar maken. Een visionboard, een indeling, een tijdlijn. Want zodra het concreet wordt, verschijnt er vanzelf een stip op de horizon.

Anders kijken naar werk

We spraken ook uitgebreid over werk en de plek die het inneemt in ons leven. Omdat we voelen dat werk en leven in de toekomst nóg beter op elkaar mogen aansluiten. We merken dat we steeds vaker nadenken over hoe we ruimte kunnen maken om stap voor stap te bouwen aan onze gezamenlijke droom.

Tegelijk bleef de realiteit gewoon aan tafel zitten. Want hoe maak je ruimte voor iets dat er nog niet volledig is? En wanneer is het stevig genoeg om erop te kunnen vertrouwen? Juist die vragen zorgden voor focus. Geen grote sprongen maar wel bewust vooruitkijken.

Nog niets besloten en toch zeker

Aan het einde van het gesprek hadden we niets besloten. Geen constructie gekozen, geen tijdlijn vastgezet. En toch voelde het goed. Misschien juist omdat we hardop erkenden wat het nu nog is: een droom.

Maar wel een droom die richting begint te krijgen.

“Je moet wel iets plannen. Concreter dan nu; dit is nog een droom.”

De simpele volgende stap

De volgende stap? Geen Excel-sheets, geen financieringsgesprekken. Eerst een datenight. Een goed glas wijn, een kaasplankje, bij de kachel en allebei ons eigen visionboard maken.

Terwijl we elkaar al maanden dood gooien met Instagram reels, ideeën en “kijk dit dan”, willen we nu vooral weten: wat willen we zelf écht?

Daarna leggen we ze naast elkaar. De wijn is er voor de sfeer natuurlijk, al schijnt het ook te helpen bij compromissen. Vooral voor degene die straks moet toegeven dat het andere visionboard gewoon nét iets beter was 😉