#5 Is de schuur nog wel te redden?

We begonnen die avond met het ontwerp. Met de vraag die al langer boven tafel hing: wordt het één geheel of toch twee units? Maar terwijl we tekenden, schoven en praatten, kwam er ongemerkt een andere vraag steeds nadrukkelijker naar voren. Niet hoe we het zouden indelen maar of de schuur zelf nog wel een vertrekpunt kan zijn.

In een eerder verhaal schreef ik dat we eruit waren: minder praten, meer kijken. Niet blijven hangen in wat we dénken dat werkt maar het echt voor ons zien. Zowel de variant met twee units als die met één geheel.

Dus dat hebben we gedaan.

We zaten weer samen op de bank, boven het ontwerp gebogen. Rune met de "digitale potlood" op schoot en ik ernaast; knikken, wijzen en met momenten zuchten.. als Rune niet meteen begrijpt wat ik probeer uit te leggen haha. Een beetje schuiven, een beetje praten, af en toe wat gekibbel 😉 en langzaam werd duidelijker waar het heen ging.

“In je hoofd kun je van alles logisch maken. Maar pas als je het gaat intekenen, merk je wat een ruimte echt doet.”

De vorige keer draaide het om één vraag: wordt het één geheel, team Sandra, of toch twee losse units, team Rune? Uiteindelijk zagen we allebei in beide opties wel iets.

Sketchup ontwerp gemaakt door Rune voor 2 units

Toch vond ik het best lastig om me echt open te stellen voor twee units. In je hoofd kun je van alles logisch maken. Maar pas als je het gaat intekenen, merk je wat een ruimte echt doet. Of het klopt. Of het logisch voelt. Of het te vol wordt. Of juist niet.

We hebben allebei de varianten verder uitgewerkt. Niet tot in detail maar wel ver genoeg om er gevoel bij te krijgen. En toen we ze naast elkaar legden, merkten we eigenlijk vanzelf dat we steeds meer richting één geheel schoven.

Niet omdat we ineens in vijf minuten een besluit namen. Zo ging het natuurlijk niet.

Meer dan alleen een indeling

Want zodra iets concreter wordt, komen ook meteen de volgende vragen. Niet alleen: wat vinden we mooi? Maar ook: wat is slim? Wat is haalbaar? En ja, ook: wat gaat dit kosten? Of in elk geval, wat kunnen we nu al een beetje inschatten?

Dat was eigenlijk de rode draad van de avond.

We willen de schuur graag in ere herstellen. Tot nu toe dachten we vooral aan renovatie. Maar hoe beter we naar de staat van de schuur kijken, hoe realistischer het wordt dat afbreken misschien toch logischer is. Daar gaan we natuurlijk nog goed naar kijken.

“Zodra iets concreter wordt, komen ook meteen vragen.”

Maar vocht dat via vloer en muren omhoog trekt en het simpele feit dat die schuur er al meer dan tachtig jaar staat, maken wel dat we de optie van afbreken steeds serieuzer nemen.

Als we opnieuw zouden opbouwen, dan wel op een manier die recht doet aan wat er stond. Het liefst met zoveel mogelijk hergebruik van wat nog goed is, zoals balken en stenen.

Straat- voorzijde van de verbouwde schuur. Het ontwerp gemaakt door Rune waarmee we verder gaan voor het uitwerken van een sterke basis.

Hoe concreter het wordt, hoe minder vaag het voelt

In grote lijnen weten we inmiddels ook beter wat er technisch nodig is. Of nou ja, “we weten”... Rune weet dat 😉. Denk aan fundering, wateraansluiting, houtskeletbouwwanden, isolatie, vloeren en gevelafwerking. Daardoor wordt het allemaal iets minder vaag.

Tegelijk liepen we ook weer tegen iets aan wat gewoon zo is: niet alles laat zich nu al in een strak bedrag vangen.

Een keuken is niet gewoon een keuken. Een trap is niet gewoon een trap; je kunt iets heel basic doen, je kunt iets tweedehands vinden, je kunt via een veiling geluk hebben. Of je zit ineens in een totaal andere prijsklasse.

Juist dat maakt het lastig om nu al te doen alsof we met een waterdichte begroting werken.

“Dromen mag. Maar wel met alle tenen op de grond.”

Maar ik wil ook niet dat we het mooier maken dan het is. Dus ook daarin proberen we scherp te blijven. Dromen mag. Maar wel met alle tenen op de grond. En onthouden; we zijn nu bezig met het ontwerp, begroting volgt.

Overzicht is ook winst

Wat deze avond mij vooral gaf; steeds meer overzicht.

Niet omdat nu alles duidelijk is. Zeker niet. Maar wel omdat veel duidelijker wordt wat de volgende stap moet zijn. Eerst het basisontwerp verder afmaken. Echt goed in beeld krijgen waar wat moet komen. Niet alleen voor onszelf maar ook zodat we straks iets hebben waarmee we verder kunnen richting gemeente en met de rest van het plan en de begroting.

De tuin die niet kan wachten

Tijdens dat gesprek kwamen we ook weer uit bij iets waarvan we eigenlijk al wisten dat het hoe dan ook aangepakt moet worden: de tuin tussen de buren en de schuur.

Aan de linkerkant van de schuur ligt al jaren een “grote berg zand”. Dat is de verhoogde tuin van de buurvrouw. Haar kelder ligt ongeveer op het niveau van onze begane grond. Daardoor liggen haar huis en tuin hoger. De druk van de tuin staat dus al die tijd tegen de zijkant van de schuur aan. En dat heeft gevolgen gehad, wat natuurlijk logisch is. De muur is aan de binnenkant kromgetrokken en het vocht trekt erdoorheen.

“We zijn niet alleen bezig met ideeën en plaatjes. Er liggen ook gewoon uitdagingen op tafel die aangepakt moeten worden.”

Dus wat we uiteindelijk ook gaan doen met de rest van het plan: er moet iets gebeuren met die tuin. Los daarvan moeten we ook in ons achterhoofd houden dat de schuur zo oud is, dat het er niet veiliger op wordt om hem in deze staat te laten staan.

En dat maakt het meteen weer concreet.

We zijn niet alleen bezig met ideeën, sfeer en plaatjes van hoe het zou kunnen worden. Er liggen ook gewoon technische en praktische uitdagingen op tafel. Dingen die niet nog jaren kunnen blijven liggen. En dingen die je echt eerst moet tackelen voordat je aan het leuke gedeelte kunt beginnen.

Alles hangt met alles samen

Kadastrale kaart; in het midden ligt de schuur. Links het huis van de buurvrouw, rechts ons eigen huis.

En zoals dat gaat, roept zo’n praktische uitdaging meteen weer een nieuwe vraag op: hoe zit het precies met de erfgrens?

Op papier lijkt dat duidelijk maar klopt het ook met de praktijk? Iets om te checken en misschien zit er juist in combinatie met die tuin ook wel een oplossing. In elk geval is het iets waar we goed naar moeten kijken en over in gesprek moeten gaan.

Je begint met een keuze over de indeling en voor je het weet heb je het over bouw, kosten, vergunningen, vocht, erfgrens en de buurvrouw. Alles hangt met alles samen.

De buurvrouw bellen

We gaan het basisontwerp van het geheel verder uitwerken om o.a. de begroting steeds scherper te krijgen. En we weten ook beter wat eerst moet en wat later pas komt.

Daarnaast gaan we het gesprek met de buurvrouw aan, om samen tot een oplossing te komen voor de tuin. Eentje die voor beide partijen werkt.